نرخ ارز در انتظار مذاکرات ژنو؛ دلار نجومی بالا می رود؟

روز گذشته یکی از فشرده‌ترین و کم‌نوسان‌ترین روز‌های معاملاتی خود را پشت سر گذاشت. قیمت عملاً بدون تغییر معنادار، روی محور ۱۶۰ هزار تومان آغاز شد و در همان محدوده نیز به کار خود پایان داد؛ رفتاری که بیش از آنکه نشانه تعادل پایدار باشد، تصویر یک بازار در حالت «تعلیق تصمیم» را ترسیم می‌کند. این بی‌حرکتی صرفاً یک رخداد تکنیکال نیست، بلکه بازتاب مستقیم انتظار معامله‌گران برای مشخص‌شدن نتیجه دور دوم مذاکرات ایران و آمریکا در ژنو است.

دیدار روز گذشته عباس عراقچی با رافائل گروسی، رئیس آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، و سپس آغاز مذاکرات رسمی با طرف آمریکایی، فضای خبری را به نقطه اوج رسانده است. با این حال، نکته مهم اینجاست که بازار دیگر به «خودِ برگزاری» مذاکرات واکنش هیجانی نشان نمی‌دهد. تجربه سال‌های گذشته به فعالان بازار آموخته که تنها «خروجی عملی و اجرایی» می‌تواند انتظارات را جابه‌جا کند، نه صرف دیدار و گفت‌و‌گو. به همین دلیل، بازار ارز اکنون در یک مکث تحلیلی قرار گرفته است؛ مکثی که به‌جای ترس، بوی انتظار می‌دهد.

در چنین شرایطی، تثبیت قیمت در نزدیکی سقف تاریخی ۱۶۵ هزار تومان اهمیت مضاعف پیدا می‌کند. اگر بازار سناریوی ریزش عمیق را محتمل می‌دانست، باید پیش از روشن‌شدن نتیجه مذاکرات، بخشی از ریسک خود را تخلیه می‌کرد و فاصله محسوسی از سقف تاریخی می‌گرفت. اما آنچه می‌بینیم، حفظ نیمه بالایی دامنه نوسان و چسبندگی قیمت به محور ۱۶۰ هزار تومان است؛ رفتاری که نشان می‌دهد وزن روانی بازار هنوز به‌طور کامل به سمت سناریوی نزولی نچرخیده است.

مثلث فشرده پس از سقف تاریخی؛ اصلاح یا آماده‌سازی برای جهش؟

از منظر تکنیکال، داده‌های جدید تصویری روشن‌تر از ساختار فعلی ارائه می‌دهد. پس از ثبت سقف تاریخی ۱۶۵ هزار تومان، بازار وارد یک فاز فشرده و کم‌دامنه شده که اکنون بیش از هر زمان دیگری شبیه یک الگوی مثلث ادامه‌دهنده به نظر می‌رسد. کف‌های قیمتی به‌صورت پلکانی بالاتر آمده‌اند و در عین حال، سقف ۱۶۵ هزار تومان همچنان به‌عنوان مقاومت اصلی عمل می‌کند. این همگرایی، بازار را به رأس تصمیم نزدیک کرده است.

مومنتوم صعودی، برخلاف ظاهر کم‌نوسان روز‌های اخیر، همچنان سالم و فعال است. حتی در ساختار داخلی نمودار نیز خط روند صعودی به‌خوبی حفظ شده و هر بار که فشار فروش تلاش کرده قیمت را از محور ۱۶۰ هزار تومان پایین‌تر ببرد، تقاضا در سطوحی بالاتر از کف قبلی وارد شده است. این رفتار کلاسیک بازار‌هایی است که در آنها بازیگران بزرگ اجازه اصلاح عمیق نمی‌دهند و ترجیح می‌دهند انرژی فروش در قالب «اصلاح زمانی» تخلیه شود نه سقوط قیمتی.

نکته کلیدی اینجاست که برخورد‌های مکرر به مقاومت ۱۶۵ هزار تومان در حال فرسایش دیوار عرضه است. در ادبیات کلاسیک تحلیل تکنیکال، هر برخورد به مقاومت بخشی از سفارش‌های فروش را جذب و مصرف می‌کند. وقتی این برخورد‌ها با کف‌های بالاتر همراه باشد، پیام آن روشن است: عرضه در حال تحلیل‌رفتن است. اکنون بازار دقیقاً در چنین موقعیتی قرار دارد؛ فشرده، کم‌نوسان، اما با ساختاری که بیشتر به انباشت انرژی شباهت دارد تا واژگونی روند.

اندیکاتور‌ها و مومنتوم پنهان؛ آرامش قبل از حرکت

در لایه عمیق‌تر نمودار، شاخص‌های مومنتوم در حالی به نواحی حمایتی خود نزدیک شده‌اند که قیمت هنوز ساختار صعودی را تخریب نکرده است. این واگرایی رفتاری، به‌ویژه در بازار‌های رونددار، اغلب نشانه تخلیه انرژی منفی کوتاه‌مدت و آماده‌سازی برای موج بعدی است. کاهش دامنه نوسان، همگرایی تدریجی قیمت به میانگین‌ها و حفظ خط روند صعودی داخلی، همگی در چارچوب «اصلاح زمانی» قابل تفسیرند.

هم‌راستایی میانگین ماهانه با محدوده ۱۵۰ هزار تومان نیز یک سپر دفاعی چندلایه ایجاد کرده است. این ناحیه اکنون نه‌فقط یک حمایت روانی، بلکه یک لنگر ساختاری محسوب می‌شود. تا زمانی که بازار زیر این محدوده تثبیت نشود، هر افتی باید در چارچوب اصلاح در روند صعودی ارزیابی شود، نه آغاز یک چرخش میان‌مدت.

در مجموع، بازار در نقطه‌ای ایستاده که سکون آن بیش از آنکه نشانه ضعف باشد، بیانگر انباشت انرژی است. ژنو می‌تواند همان جرقه‌ای باشد که این فنر فشرده را رها می‌کند. اما جهت این رهایی هنوز وابسته به کیفیت سیگنال سیاسی است؛ سیگنالی که یا آخرین لایه مقاومت را می‌شکند یا بازار را وارد فاز نوسانی عمیق‌تری می‌کند.

سناریوی شکست تاریخی؛ ورود به فاز کشف قیمت و فعال‌شدن تقاضای پنهان

اگر خروجی مذاکرات ژنو از نگاه بازار مبهم، فرسایشی یا فاقد دستاورد اجرایی تلقی شود، توازن روانی به‌سرعت به نفع خریداران تغییر خواهد کرد. در چنین شرایطی، مقاومت ۱۶۵ هزار تومان که طی هفته‌های اخیر چندین بار آزمایش شده، بیش از هر زمان دیگری مستعد شکست است. باید توجه داشت که بازار اکنون با یک دیوار عرضه دست‌نخورده مواجه نیست؛ این سطح بار‌ها لمس شده و هر بار بخشی از سفارش‌های فروش در آن جذب شده است. ترکیب «برخورد‌های مکرر به سقف» با «کف‌های افزایشی» در ساختار داخلی، از منظر رفتارشناسی بازار معمولاً به معنای تحلیل‌رفتن تدریجی عرضه انباشته است.

در صورت شکست قطعی و تثبیت بالای ۱۶۵ هزار تومان، دلار وارد فاز کشف قیمت خواهد شد؛ مرحله‌ای که در آن مقاومت کلاسیکِ قابل اتکا در دسترس نیست و بازار در قلمرو جدیدی حرکت می‌کند. در چنین فضایی، وزن نیرو‌های رفتاری به‌طور محسوسی افزایش می‌یابد. پدیده «ترس از جا ماندن» یا همان FOMO می‌تواند معامله‌گران مردد را به ورود شتاب‌زده وادار کند. تجربه بازار ارز ایران نشان داده در لحظات شکست سقف تاریخی، بخشی از تقاضای احتیاطی و حتی سفته‌بازانه به‌طور هم‌زمان فعال می‌شود و همین هم‌زمانی، سوخت لازم برای یک موج شارپ را فراهم می‌کند.

داده‌های جدید مبنی بر حفظ مومنتوم صعودی و تثبیت قیمت در نزدیکی سقف تاریخی، احتمال این سناریو را تقویت می‌کند. بازار نه‌تنها عقب‌نشینی معناداری از ۱۶۰ هزار تومان نداشته، بلکه در اوج فشردگی نیز ساختار صعودی داخلی خود را حفظ کرده است. این بدان معناست که هر خبر منفی یا حتی مبهم از ژنو می‌تواند همان کاتالیزوری باشد که آخرین لایه عرضه را جمع می‌کند و حرکت را شتاب می‌بخشد. در چنین وضعیتی، دامنه نوسان روزانه افزایش می‌یابد و بازار از فاز سکون به فاز شتاب منتقل می‌شود؛ انتقالی که معمولاً با کندل‌های مومنتومی و افزایش حجم معاملات همراه است.

سناریوی توافق ملموس؛ اصلاح عمیق‌تر یا تغییر روند؟

در سوی مقابل، اگر مذاکرات به نتیجه‌ای مشخص، قابل اتکا و همراه با جزئیات اجرایی منجر شود، بخشی از ریسک انتظاری بازار کاهش خواهد یافت. اما باید میان «کاهش هیجان» و «چرخش روند» تفکیک قائل شد. ساختار فعلی دلار بر پایه کف‌های بالاتر و خط روند صعودی داخلی شکل گرفته و تا زمانی که این خط روند شکسته نشود، نمی‌توان از تغییر میان‌مدت سخن گفت.

در صورت انتشار اخبار مثبت، نخستین واکنش می‌تواند شکست خط روند صعودی کوتاه‌مدت و حرکت قیمت به سمت ناحیه‌های حمایتی پایین‌تر باشد. محدوده ۱۵۵ هزار تومان می‌تواند نخستین ایستگاه تعادلی باشد و در صورت تداوم فشار فروش، کانال ۱۵۰ هزار تومان به‌عنوان سپر دفاعی چندلایه وارد عمل خواهد شد. این سطح نه‌تنها یک حمایت روانی مهم است، بلکه هم‌راستایی آن با میانگین ماهانه و ساختار روندی، اهمیت آن را دوچندان کرده است.

با این حال، نفوذ و تثبیت زیر ۱۵۰ هزار تومان نیازمند شوکی بنیادین در انتظارات تورمی و افزایش محسوس عرضه ارز است. در غیاب چنین تغییری، سناریوی محتمل‌تر در صورت خبر مثبت، ورود به یک فاز نوسانی گسترده‌تر میان ۱۵۵ تا ۱۶۵ هزار تومان خواهد بود؛ دوره‌ای از رفت‌وبرگشت‌های فرسایشی که طی آن بازار انرژی خرید انباشته را تخلیه می‌کند، اما ساختار صعودی به‌طور کامل تخریب نمی‌شود. این همان اصلاح زمانی عمیق‌تری است که می‌تواند چند هفته ادامه یابد بدون آنکه روند اصلی را واژگون کند.

نقطه تعادل ناپایدار؛ انتخابی که دامنه کوچکی نخواهد داشت

آنچه شرایط فعلی را حساس کرده، هم‌زمانی چند متغیر کلیدی است: فشردگی بی‌سابقه قیمت در ۱۶۰ هزار تومان، حفظ مومنتوم صعودی، نزدیک‌شدن اندیکاتور‌ها به نواحی حمایتی و تقارن این وضعیت با یک رویداد سیاسی تعیین‌کننده. چنین هم‌گرایی‌ای معمولاً پیش‌درآمد یک حرکت قدرتمند است. ادامه این سکون کم‌دامنه سناریوی کم‌احتمال‌تری نسبت به خروج جهتی از مثلث فشرده است.

در حال حاضر، وزن داده‌های تکنیکال اندکی به سمت سناریوی صعودی متمایل است؛ زیرا بازار پیش از روشن‌شدن نتیجه مذاکرات نیز از موضع ضعف عقب ننشسته است. اما جهت نهایی به کیفیت سیگنال ژنو وابسته خواهد بود. اگر بازار نتیجه را ناکافی بداند، شکست ۱۶۵ هزار تومان می‌تواند با شتابی بیش از دفعات قبل رخ دهد. اگر نتیجه ملموس و عملیاتی باشد، فشار فروش می‌تواند بازار را به سمت بازآرایی انتظارات در سطوح پایین‌تر سوق دهد.

در نهایت، دلار در آستانه یک انتخاب ایستاده است؛ انتخابی که به احتمال زیاد دامنه و شتاب آن کوچک نخواهد بود. فنر بازار کشیده شده و سکون فعلی بیش از آنکه نشانه آرامش باشد، علامت انباشت انرژی است. اکنون همه نگاه‌ها به ژنو دوخته شده است؛ جایی که نتیجه آن می‌تواند جهت حرکت بعدی را تعیین کند و این فشردگی کم‌سابقه را به یک جهش تعیین‌کننده تبدیل سازد.

منبع: شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز دلار